İNSANLIĞA VASİYETİMDİR

Ritmi kayıp yok oluşların…

Tepe taklak hicvi ömrün:

Nüktedan bir hicap

Varlığın yoklukla dansı

Yanlı bir mihrak:

Göğün tam da ortadan üçe ayrıldığı

O kıyamet öncesi temada:

İnsancıl hitaplar geride kaldı çok geride

İflas etti ruhlar

Pekişen acılarla

Ritmini yitirdi işte düşler ve o devasa özlem.

Karnıyarık akbabalar

Leşin eriştiği em musibet dürtü ile

Yerle yeksan etmişler canlı ve mutlu nidaları.

Bir çocuk düşerken;

Gagasında zehir taşıyan kuşların deştiği…

Devasa hortumlarla yarılırken evren

İkindi sonrası rehavetin verdiği

Sihirli nüksediş

Nasıl ki tav olmuş iblise…

Bünyesinde insanlığın kesirli ölümler:

Yarım bedenler;

Çeyrek adamlar

Ne çok çocuk gelin

Yolun başında kadın olmaya meyletmiş ruhları kimince

Bir de tuzağında öfkenin

Sarımtırak kavisler

Buğulu gözlerinde düşlerin

Esefle doğranmış iri parçalar

Vücudunda lanet benzeri bir kefaret.

Hadi, mimleyelim tüm vicdanları:

Kalburüstü düş’üşlerde

Düşler serelim gerçeklerin haznesinde

Dolup taşan haris vukularda

En elzem terbiye ile nakşetsin özlem ve insan.

İnsanın insana nefreti;

Zalimden çaldığımız bunca kini

Mazlumla eşleştiren hücrelerimizde

Tanıklar konduralım penceresine gönlün

Ah, keşke kalp gözünde açsa çiçekler

Ve asla solmasa çocuklar:

Ne yalanla

Ne ihtiras benzeri bir tokalaşma

Gafil avlanmadan masumiyet

Yorgun bir teşrifle

Makamı kaybolsa cüsselerin.

İri kıyımlı bütçelerinde efkârın

Ve yol bilmez iz bilmez cahil gölgelerin

Katkısı olsa olsa zulme

Devşirdiğimiz ne ise

Zalimce tutsak kötüye ve iblise…

Daldığımız hangi kuytu?

Hangi kuyu?

Yusuf’un ihanetle yolunun kesiştiği…

Şimdi mütereddit bir sancı olup ölüyorum, anne:

Sakın sakın özleme beni

Güne akan yaşlarımı da silme, bırak kalsın:

İnsanlığa vasiyetimdir

Beni dileyen dilediğince ansın

Hani olur da; ansızın açarım çiçek çiçek

Cennetin arka ve yorgun bahçesinde.