İNSAN NEYLER EĞER Kİ SEVMEZSE

Yalnız bir renksin sen belki de yanlış bir seçimdi rengin:

Mavide saklı aşkta yaşadığın yenilgi

Yanılgılarının kurbanıydın isli bir geceyi güne taşıyan

Baştan ayağa deli dolu bir ırmaktın

Ve saklıydın dünde

Hani o kuru dere yatağın.

Gün suskun

Gecenin perçemine sevdalı

Güneş durgun

Göğün berraklığına kandı kanalı.

Sevecendir iklim ve kimi insan

Zennesi dünün zarif bir ölüm belki de

Gençlere taş çıkartan sevdan

Hazansın aşikâr

Havsalandan taşan isyan ve kibirli bir heceden

Türeyen

Aşkın kelamı yitik

Selamı dönmeyen

Misafir olduğun şu cihan ne ki

İçinde saklı iken nicesi

Bazen kazan kaldıran bir yeniçeri

Bazense kulp takan hayata

Yeşile meyletmiş gözlerin efkârı bir solukta

İçine çeken ve saman alevi gibi sönen öfken.

Ulu bir rabıtadır aşk

Şafağın saçında kıraç toprak

Ünlenmiş özlem ümidi elden bırakmayan insan

Meali hüzün bazen

Şerrinden korusun yeter ki Rahman kimse kötü ve kindar

İklimlerden iklim beğendi bu sefil yürek

Tabanları yanan kalem

Bazen yalın ayak koşan sözcükler

Kerameti içinde saklı

Kehaneti taşkın mizacı

En tepeye koyan sevdikçe

Düşmez kalkmaz bir Allah

İnsan neyler eğer ki sevmezse?

Mızrabı kırık yüreğin

Dengi dengine her insan süzülen nefesin

Buharı ve buğrası dünün

Kelaynak kuşlarına özenen yürekteki peçen

Pençesini geçiren bir aslan bazen

Kükreyen iç sesin

Oysaki kuş kadardır yüreğin aralıksız çarpan

Aşkın nidalarına yenik

Yalnızlığın tuzağına düşmüş

Keyfe keder değil yaşamak

Şah damarından yakın olana yüzü dönük olmalı insanın

Şerh tutulası düşler

Tabular ve yıkılası putlar

İzafi bir rüzgâr bazen ömür

İndinde sevginin iman gücü ile büyüyen bir kader ki

Tınısı kayıp bazı notaların

Tanısı konmamış aşk denen hastalığın

Titri sevginin ve özlemi yürekten taşan

Bir isyan adeta nasıl ki uzaksa insan sevdiğinden

Taş mektep taş yürek

O sevgi ki taşlanan tek tek

Ekmek uzattığın hangi insansa

Allah rızası için sevmek bu olsa gerek

Bazen gerisin geri kaçan

İleriye dönük bir umutla taçlanan

Hayat işte bazen yeknesak

Hayat işte işvesi cilvesi çilesi dinmeden

Geçen zamana hükmeden sadece kader

Tefe konsa da sevgi ve yürek

Tav olduğun kadar hayata yüzün ileriye dönük

Yüz göz olmadan duygularla

Muadili bazen hazan bazen bahar

Gönlün hutbesi ve kubbesi

Kulaç attığın kadar sonsuzlukta

Kavuşulası ufuk bekler seni umutla

Aslında sensin umut eden

Sevdiğin kadar sadık Rabbine

Kaderin değdiği her an ayrı güzel

Tetikleyen duyguyu hamt ettiğin kadar

Geri durmadığın ömür denen neferi sevginin

Kaybolmaya ramak kala

Doğmak yeniden ne güzel

Elbet güzel baktığın kadar güzele meylettiğin

Saklı tutulası o pırlanta yüreğin aralıksız ç/ağlar.