İMAN GÜCÜMDE SAKLIDIR YAŞAMA SEVİNCİM

Metruk düşler hapishanesi…

Sessizliğin malikânesi

Ah, sevginin de en yüksek mertebesi.

Bir ıslıksa ıskalanan

Yüreğimde devasa beyitler nal toplayan

Yalnızlığın bekası olsa olsa şiir:

Asla ve asla

Gam yüklü olsa da içimdeki notalar

Notunu aldığım günün uzağında saklandığım kadar.

Maviden mi öksüzlüğüm?

Dünden mi miras yetim ve çömez varlığım?

Göğün de muhtırası iken

İçimden taşan sağanak

Akıl karı olsaydım, sever miydim sahi seni?

İmbatlar çağırıyor, sevgili

Bak, bak, ağarıyor göğün izafi saçları

Kar yağıyor belki de

İçimde saklı iklime de aldırma sen.

Sensizliğin hükmüne isyanım

Ah, ben, sefil mizacım

Yeknesak olamadığım kadar da hayata sevdalıyım.

Renkler mi tüten gözümden?

Türediğim her şiirde mi saklıdır kendime sitemim.

Kızıp kızacağım da bu kadar

Nemalandığım baharın sersemlettiği kuşkanatlarında

Miadımın da dolmadığı

Sanma ki birilerine benzerim.

Künyemde sararmış isim

Bak hala parlıyor yüzüm

İndinde evrenin taviz vermediğim değerlerim ve sevgim

Layığıyla yaşamanın da ta kendisi

Kanatlandığım ne ki

Hiç olmadığım kadar mutlu olmanın sesi

Elbet aşkla şerh düştüğüm şu sayfa

İman gücümde saklıdır yaşama sevincim.

Hanemde yangın ne ki?

Yüreğimden sıçrayan kıvılcımlardır illa ki

Yazmanın da verdiği huzur hele ki o mimari:

Hani sevgiyle kat çıktığım gök kubbe

Gözümü kaçırmadığım kadar yüreğinden

Gözlerimde telaşlı haleler

Belki de ergen yüreğimden taşan zafer kadar

Elbet sevmenin hoşnut sesi

Duyulmazlığın indinde

Dürtense içimdeki rüzgâr

Hala uçuşan saçlarım ve saçıldığım enginlik kadar

Dokunmak yüreğine ilk günden beri.