İLAHİ AŞKA NAMZET

Bir Nisan tasına sığdım, taştım da Mayısın güncesine serildim ve Haziran öncesi kundakladım yaz mevsimini.

Göğe bir teker taktım.

Aşka bir kurdele.

Hüzne ise revnak bir isim diktim ve şehrin iki yakasını hali hazırda eşit tuttum.

Mevsime dönük yüzünde sönmeyen ferin sonra da ihanete bel bağlayan zalimin ve münafığın ve işte mazlum olma faslındaydım mağdur bir düşe zimmetlendim sonra ve kabristanda unuttuğum mazimi diriltsin diye Rabbim kardım sözcükleri devasa bir hüzünle…

Mizacımda saklı ne ise.

Savruk benliğime hükmeden bir emir kipi belki de.

Ve teyakkuzda iken bilinmez

Hangi emir eriydi cümlelerimin muadili?

Ve yazmaya durdum:

Saatimi kurdum öncesinde.

Devasa sessizlik evrenin rahminde

Doğmaya hazır günün de muadili

Elbet kekremsi varlıkların acıyla imtihanı.

Bir küreydim.

Ve küredim dünü.

Bir mazlum rüzgârdım

İçimde saklı gizi süpürdüm ellerimle

Bir de ayaklarım geri geri gitti

Ettiğim yeminlerden döndüm kimi zaman

Rabbime sığındım anbean.

Yaftalardı kimi zaman kılıksız

Belki bir su küresi, ıssız ve hacimsiz.

Hele ki dalgalar yok mu adam boyu?

Tünediğim hangi yıldızdı sahi boynumun tutulduğu?

Belki imsak vakti belki ölümün neferi:

İlahi Aşka namzet

Elbet yüreğimin de her atışı

Mazlum ve matemin ta kendisi:

Düşkün sözcüklerden de olmadım asla.

Lakin lakin:

Düşkün Rabbine, sevgiye

Bir de nur yüzlü annemde saklı masalım.

Elbet Allah dostları

Devinen yalnızlığın da dolaylarında

Bir düş kabristanı

Ne zamanki şiirlerimi yazsam

Uğradığım her mezar taşı

Israrla gözüm açık gördüğüm düş ertesi.

İlahi Aşkın nazarında aralıksız coşan

Devasa bir acı:

Olmaz mı Allah’ın bir bildiği?

Dileğim ne ise sonlandığım

Dualarımda saklı benim bitimsiz yalnızlığım.

Ömre biat hangi makam?

Hangi sarnıç?

Hangi kuşum da kanatlarım kaldırmadı bu ağırlığı?

Makul olsaydım keşke her beşer gibi

Sevabıyla günahıyla serseydim ben de yürek kilimi

Bir sözcük değil de bir duadır tek dilediğim

Elbet güzel insanların saklı tuttuğu adımla

Eşlik eden niyazlarla

İnancın nezdinde.

Ve kışa biat bir Nisan gecesinde

Varsın dökülsün yaşlarım imge imge.

Şiirlerden çıkıp da yola

Sevgiyi pay ettiğim düzenekte

Varacağım elbet Huda’ma

S/alındığım kadar dünyevi istikamette

Düşmeden de tuzağa ola ki tökezledim.