HÜZNÜN ÖN SÖZÜ

İçine akan bir nehir adeta eklem yerlerinden

Kopan şiirin gür sesi

Lakin suskun hayat ve nice insan

Bir imge ise şiirin örtüsü

Layığı ile serilmek yıldızlara

Yıldızların dilinden de tek anlayan

Latif mehtabın yalnızlığı

Güller ekili bir mevsim

Mevsimle olsaydı keşke tesellim.

Uyumsuz mizaç

Uyduruk hayat

Ah, o hoyrat yorgunluk yok mu?

Kanatlarının iç secinde saklı hikâye

Bir m/artıdan fazlası ise

Uçuşan şiirin katları

Her çentik yağdığında maziye

Üstü örtülü bir sitem adeta

Yıldızlardan fal tutmak ne ki?

Fal taşı açılmış gözleri semanın

Tek yudumda içine çeksin yeter ki hüznümü

Boylu poslu bir gün ışığı da kabulümdür

Yeter ki bıçaklamasın beni sırtımdan

Lacivert bir örtü mavinin çalıntı sesi

Aşkın da hicreti

Ölümsüzlüğe giden yolda

Yarılanan bir öykü

Öykündüğüm de yoktur bir Allah’ın kulu.

Kendime düştüm ben bir kez

Bir kere de geçecekken kendimden

Geçmediğim yol mu kaldı içimde ukde?

Fısıldayan yüreğin meşrebi

Elbet aşikâr hüzünde saklı o masum buse

Kalemin dokunduğu alnı satırların

Serildiğim ne ki hece hece?

Eksende firar eden bir yemin belki de

Defalarca bozduğum

Tövbe ertesi hüzün ve huzur.

Kaykıldığım

Kadar kaybolduğum şu sessiz gecede

Verilen hükümler

Gönle uygun bir kılıf daha diktim

Şiirin hükümranlığında

Uyuttum de meziyetlerimi ve sevgimi

Değmezmiş hani göğün sakındığı gözü

Benimse düşen gözümden

Ne kaygı ne hicap

Satırlarda yatıya kalan gizli özne.

Sevecen bir ümmetten yayılan seste

Oysaki suskuyu giyinmiş bir fermanım ben

Bazen feryadı yarım kalan

Yarınlarda saklı huzme

Hüznün de ön sözü iken

İçimde salınan iklimden

Kalan geride.

Benlik bir tahakküm

Asla da olmadım tahakkümperver

Bazen hicvi ömrün

Aşkınsa hicreti

Dar açılı bir pencerede

Estiğim kalemin nezdinde.