HASAT MEVSİMİDİR HER ŞİİR

Düş takvimleri saklı şeceremde ve cinnet mahalli gecelerin uçuşan perdeleri bense aşkın asasına yenik ben ki kibrine özlemlerin dönük…

İhtimaller dâhilinde yaşıyorum ki buna yaşamak denirse

Ve deşiyorum cinayet mahallini

Körebe oynamak gibi bir oyun benimki

Oynak sırların örnek sevdaların buzdağları gibi eridiği

Cehalettir fıtratın düşmanı

Aşksa yoldaş ve yalnızlığın güzergâhı

Ölümüne sevmekse adını koyduğum

Adı olmayan ruhlardan yana derlediğim

Hikâyeleri bir bir kapışan gölgeler

Aşka ve mutluluğa ramak kala kapışan yaralı harabeler

Kıpraşan mehtabın ışığı

Günü geceyi aydınlık kılar mı sahi bir başına?

Başaklar kadar dolgun

Bilinmez adar yorgun

Mahmuzlanası hayaller kök söktüren

Depreşen bir yarada büyüyen fidan gibi

Çocuk denen iklimi küçümseyen geçkin emareler

Aşk yoldaşsa kırbacı özlem

Hayat bir masalsa gizemi tetikleyen

Yol yorgunu şair aşkı küpe yaptı madem kulağından da

Düşmez küpesi adını her andığında mazinin

Kıyasıya verdiği mücadele

Göğün deliğinden sökün eden bulutlar misali

Bazen susan evrene

Susayan beşer huzura

Rabbini andıkça huzuruna çıktıkça

Eren hidayete

Öncesinde erdiği nihayeti geciktiren tavrıyla

Kaderin deşilesi yolları ve yürekler

Bazense mezar sessizliğinde yer gök konuşlu olduğu

Hikmeti bahşeden Rabbine müteşekkir her kulu

Nasıl da kutsar Tanrı

Aşkın ikamesinde sırlar dökülür ceplerinden

Serlere yatırdığı bir düşün meali

Ölümsüzlüğe öykünen şairin sahip çıktığı

Dirayetine tanık ahali

Tavrını çoktan koydu beriki

Bir bilinmezse rücu eden

Kapılan şair ve gece emsalsiz bir rehavete

Çöreklenen gece

Aşkın amberi kutsanmış her hece

Yalnızlığın dilberi kalem ve şair

Nükseden bir afet adeta

Ne zamanki sessizlikle ve hüzünle sınansa insan

Engellerin alıkoyamadığı

Umudun günbegün tepeye ulaştığı

Zanlar suskun İlahi Adalet iş başında

Başından aşkın işi Rahmanın

Yaralandıkça bunca insan bunca mazlum

Şakağına dayalı tetiği özlemin

Ant içtiği uğruna rahmetin ve inancın

Bir noksan bir fazla

Geceden yorgun ve uzun bir tasa

Tema’sı ömrün izini sürdüğü kadar emin kendinden

İnsan ve rotası asla da şaşmazken menzilden

Düş fukarası kimisi

Ar bildiği haysiyeti ve kimsesizliği

İlla ki sonlandıran yüce Rabbi

Kanıksandığı kadar aşkın rivayeti

Gerçek kılan müzmin tarifesi kaderin

Hamt ettiği kadar yalın ve meşakkatli bir yol

Varsa yoksa şairin hemhal

Olduğu dokunulmazlığın da asası dikili yüreğine

Yere göğe sığmaz da şair

İçindeki enginlik dillere destan

Hasat mevsimidir her şiir

Ektiğine kadar biçtiğine sadık bir ömür…