GÖNÜL DENEN HANEDE

Bir betimleme olmalı aşk: biten umudun yeniden çağladığı kavşak ve sözcükleri ekip şiirler b/içilesi.

Hüzünse rediften hüznü yüreğin kafiyelerde saklı sevginin meali olsa olsa akışkan özleme sirayet eden duyguların hem notası hem rotası.

Kayrası ömrün

Kaybolduğumuz kadar teslimiyetimiz Tanrı’ya

Ve aşka aşina yürek

Sarmalında yaratılışın ne bir gerekçe sunulan

Ne de gerçek dışı duyguların koşarken

Tabanlarının yandığı.

Kümelenmiş ne varsa küskün

Kürediğimiz kadar hayatı yerleşkesi hüznün

Maviden esvabı

Maviden saltanatı göğün

İçin için ç/ağlar da ç/ağlar şair

Huda’nın eseri her insan her şiir

Nem tutan asfaltta

Yere göğe sığamadığımız kadar kaldığımız Araf’ta

Bir bileşke aşk ve hasret

Çaresizliğe methiyeler dizdiğim kadar içine düşülesi esaret

Hamt ederken nice kıskası varlığın

Şüheda mazide saklı gizemin

Gün yüzlü seyyah hayaller

Gecenin mertebesinde erişilesi sonsuzluğun güftesi

Raksı duyguların

Nazenin fıtratın yüz görümü düşlerinde saklı

Kayıp bir yol

Çözülmeyen bilmece

Belki de kumpası gölgelerin

Aşkla sırdaş şair

Şaire teslim edilmiş kalem yazmaya dair

Havsalası da almaz insanın

Haresi evrenin

Gecede saklı matemin dinmez esintisi

Yaşaran göz ne ki?

Yeşeren hüznün kopup da geldiği

Dikenlerin söndürdüğü balonlar gibi

Hükmeden Rabbe teslimiyetin güzelliği

Elbet sevdikçe çıkılası katlar

Ermekse hidayete gözden sakındığımız kadar

Aşkı ve inancı büyüten her gün her name

Konuşlu olan bizler gönül denen hanede