GÖĞÜN NAKARATINDA

Göğün nakaratında buğulu bir hece;

İkbalinde aşkın, yanlı bir tasvirim

İçimdeki büklümlerde

Doğup ölmeyi talep ettiğim

Gecenin şavkına haiz bir serenat ile

Ürkünç coğrafyasını âlemin reddettiğim.

Koruyucu imgelerle dansım;

Ruhun tabularına veryansın ettiğim

Doğasında tutuklu dudaklarımın

Ben ki; sehven yenildiğim

Dünya düzeninden düze çıktığımın ihbarı

İçimdeki ömürlük sevgi

Çaldığım makamlardan sızan bir arya;

Günü birlik sevgilerden kim ise

Kalan yolda

Ve iyi ki de;

Aşkın vakur tınısında bir hece olabilmeyi

Becermişim.

Yürek iklimlerinde,

Bil mukabil, demek kadar kaygısız bir izlekte

Telaffuz edebildiğim yorgun rüyalarımın

Her izinde bulduğum

Belki yüz sürdüğüm

Anlık bir coşkudan çıkıp da yola

Vardığım ömürlük istikamette

Rahmetin hulasası

Yine indinde maneviyatın aşkla

Hitap edilesi dünyanın

Gerçeklerine haiz

Bir sunumla bir sonu

Belki son bildiğim

Yeniden doğuşunu canlandırdığım zihnimde

O küçük çocuktan çaldığım değil

Bilakis içimdeki neşeyi pay ettiğim

Külfetsiz sevgimle

Boca ettiğim aşkın indinde.

Katıksız bir mecrayım kendimce

Soldan sağa

Savurduğum sessiz nidalarım

Tanıklığında keza ayrık otlarından

Kaptığım boş koltuğu

Sahiplense de makberin dokusunda

Ölü bir im kadar sıradan hicabımın

Öyküsünde

Destursuz bir başlangıç değil asla

Bilakis yol bildiğim yoldan çıktığım;

Yoldaşım hangi zümre ise…

Sevi dilinde mucizevî bir tını

Aşkın rahmete dönük yüzünde

Varlık kadar kaygısız güncemde

Derli toplu yüzüne hayranım kâinatın:

Ne saf tuttuğum

Ne saf addedildiğim

Dirliğin yüzü suyu hürmetine

Varlıktan kasıt elbette

Hüznün doğasında saklı bir mahşer

Huzuru nakşeden coğrafyasında

Üstümdeki ölü toprağından sıyrıldığım

Şiir gibi soluduğum hayatın tam da merkezinde.