EZAN VAKTİ

Düşler g/ören bir kâhinse şiir neye namzet olmalı öyküsü mevsimin? Hem mevsimde saklı hüzün hem hüzünde saklı sesi şiirin ve yıldızlara küsen iklim gibi güneşin peyda olduğu her yeni gün belki de gün yüzlü hikâyeler yazmak üzere yola düştü şiir: şiirden öte içselleşen her duygu ve özlemi yâd eden bir tebessümde saklı iken umudun küfesinde kâh hoyrat rüzgâr kâh heceler ıslıklanan bir ömür ve şaibeli gölgelerden alabildiğine uzak, şiir düşmüşken peşine hayatın en çok da umuda dair bir söylenceden payına düşen…

Çıtası yüksekti yarınların

Bazen çizmeyi aşan acılar

Kul olmanın aşıldığı değil

Hayatın eşildiği ve külünden doğan bulutlar.

Kül rengi gölgeler

Kulluk olmak da kolay değil hani

Nefsini öldüren

Küfesinde külü dünün

Yarınları biçmek adına

İçine çektiği her duyguyu satırlara yığan

En çok da cazip bir gülümsemeden

Payına düşen şiirin.

Tefe konan şairin ıssızlığına

El ayak çekilip de sarıldığı kalemine ve Mevla’sına

Layık olmaksa şiarı

Dünde kaldı elbet yüreğin çılgın firarı.

Öykündüğümüz ne başkası ne öncesi

Yarınların meali elbet umudun teknesi

Tekkesi şiirse rüzgârın

Ruhun firarında rastlaştığı nice acı ve Rabbi

Mihenk taşı belki de günün

Seyrüseferi hayli meşakkatli bir yası donduran

Gözlerinde hayatın

Aşkı da şiirlere yakıştıran

Dünyanın derdi tasası ne ki?

Dünyayı içine çekmedikten sonra?

Yorgun muallim

Yangın yeri şehrin elbet külliyesi sevginin

Nabzı duran bir şiirse ansızın

Nezdinde hayatın boca ettiği ilhamın

Güncesi elbet:

Şiirin giydiği esvap

Şairin mintanı ne soluk ne silik

Etekleri zil çalan kimi zaman

Bazense ağır heybesi

İçi tıklım tıklım şiirle dolan.

En çok da gözleri

Ağıtlar yaktığı dününü unutan

Yorgun kuşların eşlik ettiği bir nefer gibi

Ayyuka çıkan arayışı

İçinde saklı bunca yıldızı

Bir bir göğe serpen bir bedevi misali.

Kopçası koptukça günün

Takılı aklı ve ruhu göğün de muradı

Dillenen şairle

Dilediğini yazan sonra unutan

Belki de en çok içindeki çocuğu uyutan.

Bir vakit düşüp yola pervasızca

En çok sevdiği sabahın ezanı yüreğini ısıtırken usulca

Günü bölen beş vakit

Adeta her ezan sesi Rabbine ulaşan bir akit

Sevgiyle dokunduğu her varlık

Yalnızlık ne ki sevdikten sonra?

Şiarı hüzünse günü b/ölen

Yarının özlemi ise küfesinden taşan

Dünse hayatın mimarisi

En çok öykündüğü

Belki de ölümsüzlüğe kanat açan fevri sesi yüreğin

Küçücük olsa da içinde saklı vaveyla

Büyük olan sadece uzandığı umut ve yenidünya.

Eskisine şık bir özlem kimi zaman

Yeri geldi mi içi sevinçle dolan

Belki de kazasını kılmaya müsait nice namaz

Ezkaza unutulduğu kadar hayatın bir ucunda

En çok da tutunmak yarınlara.

Sair vakit ıssızlığın meşru

Yüreklerinse huşu dolduğu

Her b/akış her serzeniş

İçine akıttığı her yaş

Ne mutlu ki Rabbinden armağan

Nameler s/üzülen sair zaman

Andıkça sevgiyi umurunda değil kimse ardından haykıran.

Hayatın meali sevgiden

Dününse közü özünden geçen

İçi dışı bir olmalı madem insanın

Sadık her duyguya evrene

Şiarı ne ise andığı kadar ömrü sevgiyle…