ETEKLERİNİ TOPLAYIP DA ŞİİRİN

Ölümü mimleyen reşit bir imge adeta

Telaşlı gökyüzünün revnak yorganına

Yatılı gelmiş misafir gibi

İçinden çıkılmadık kısır döngü:

Serlere yatkın sırlara müteşekkir

Bir iklimin de seferberlik ç/ağrısı.

Azat edilen başat imgeler

Başkaldıran muğlak acılara da

Geçiş hakkı tanıdı

Elbet küreyen zangoç

Ellerinde çanın ayak izleri

Şimdisinden yoksun kuşlar

Yarını iz bildi madem

Matemin çağrısına yenik düştü gece ve şair.

Nöbetteyim acının hükmünde

Seyyah yüreğin kırsalında

Dokunaklı bir mecra

Ölümsüzlüğe şerh düşseydi gece yenik bedene

Kör gözlerinde aşkın

Kimini kendinden eden.

Yaftalanmış nice maruzat

Küpeştesinde günün

Boydan boya serilen şer ve hayır

Göğe de kanca atan yeknesak bir seda

Kabrinde acının

Yanlı mı olmalı mıydı yoksa her hece?

Yankısız geçen ömrün

Yandan yana yürüyen hüznüne

Yenik düşen albenili bir mevzu

Neyden ibaretti kim bilir

Gecenin ve aşkın namusu?

Küredikçe dünü

Kamaşan gözlerinde lanetin

Geviş getiren nice sancı

Mübalağa etmenin de yoktu kimseye faydası.

Aşkı öven meltem

Geceye kazık kakan hüzünlü sesi kalemin

Çatlak imlerden alıp da başını

Kaçan üç beş şüheda düş

Neye niyet neye kısmet,

Demenin meali acıdan mütevellit

Doğası kaderin.

Sözcük denizinde boğulduğundan beri

Yürek ve de ümmeti ömrün

Vaveyla çarkında göğün

Miski amber çağrısı mabedin.

Nice yeis çalkalanırken içten içe

Varlık kadar kaygılı olmasaydı keşke her tümce.

Toplayıp da eteklerini şiirin

Gözlerden kaçıp imge imge

Boyunu aşan dileklerde saklı tutulası

Kocaman bir sarnıç elbet

İçine gizlendiğim sonsuz kaçış.