EN HAZİN ŞİİRDE BİLE

Bir ağıt ki;

Göğün meramı.

Bir sitayiş ki;

Sevginin elemi.

Haşmetli şarkılardan topladığım

Dize dize sükûtu

Savurduğum nidalarda asılı kalan bahtımı

Sezinlediğim o tek kusur.

Dirayetin gölgesinde afakî bir hücre;

Yalanın zehrinde

Kubbe benzeri bir sureden medet umduğum…

Yüreğin tayfası hakkıyla hüzün;

Solumda konuşlu sağdıcım yürek

Her zerremde ulvi bir name

Zamanın örtüsünü çekip de üstüme

Perde perde.

Soluduğum kadar şiiri

Sayıkladığım her nöbet…

Solduğum kadar soldurduğum her çiçeği

Aşk adına yeniden açan demet demet.

Şimdi bir surun yangınıyım;

Yarın belki buraların söğüt salkımıyım.

Dünden bir merhale

Andan kasıt

Kopmuşluğum

Ne de olsa zimmetliyim ben mazime

Bir kement atıp da düşlere

Açmaksa kapıları…

Bir ziyafetse şiir tadında

Ölmeyi şerh düştüğüm boyunduruğunda

İlahi Gücün,

Adımladığım her sure.

İçime kazılı metanetin kölesi olmak adına

Mücbir sebeplerden kovuşturulduğum

Damlamı sunup

Deryaları kucakladığım.

Aşkımı anıp

Hüznümü savsakladığım.

Tam teşekküllü bir ruhun

İç yangınından hallice.

Sevdiğim beyitlerin

Rahmana duyduğum aşk ile

Diktiğim yüreğe hece hece.

Gözümden sakındığım sevdiceğim;

Sevip sevip yeniden dirildiğim.

Zamandan ayrı düşüp

Ezildiğim tonlarca hüzün

Yine de şavkı sevgimin

Bölünsem de hücre hücre.

Şimdi peyda olan bir nazire

Aslında kopup geldiğim göklerden

Aslıma ithaf en

Sözcükleri yarama tuz niyetine bandığım.

Göğün mihrabı

Ve sonsuzluğun ne çok mihrakı

Elemden kasıt aslında

Aşkla tutunduğum

Hüznüme banıp yokluğuma alışkın her zümre.

Ben ki;

En hazin şiirde bile

Mutluluğu yakaladığım…