EFSUN

Ölümü şahit tuttum…

Bir geceyi ilah bildiğim

Bir aşkı sure tadında özümsediğim.

Şehirdim önce

Şiir oldum ardından gelen geceyi

Gerisin geri kovalarken

Hücumuna rem oldum

Kem gözlerden ırak

Yana yakıla özleme biat

Kör yüreklerin

Korunda tutsak

Bir dem oldum.

Örtündüm

Örttüm

Örttüklerime siyah sürdü aksi

Nükseden beyazı bile lanetleyen

İblise lanet yağdırdım

Gecenin zifirine bağımlı

Aşkın yıkımına en sağlam

Binayı sundum evrene:

İçimdeki acılarla ördüğüm

Serzenişi yönelttim önce kendime.

Tutsaklığında kaderin

Şerh düştüm günüme

Mazimi uyutup

Yarını milat bildim.

Bir şehirdim

Bir şiirdim

Bir şaibeden çıkıp yola

Eren efsuna

Kim ise uzak durdum

Uzak tuttum nefreti

Umuda bandım yüreği.

Aşk kazan ben kepçe

Belki en tutkulu tutsak

Yine lav ettiklerimin güncesinde

Bir ömür sundum yarına:

Yarına çıkar mıyım, demeden

Dünümün kibrini öldürdüm kalemimle

Tutanaklarına geçti kader

Ve bile bile iflah olmayacağımı

Aşkla demlendim

Özlemle dertlendim

Kayıp naaşında mutluluğun

Kilitlendim gökyüzüne.

Rahmetine Rabbimin

Bandıkça bandım sevgiyi

Karıp dünü

Yâd ettiklerime rahmet okudum

İndinde sevginin

Temenni ettim

Ulaşmak adına dileklerimle

Sonlanmadan yolculuk

Kayıpların dilinde

Dinimde saklıydı nüvem

Titrimde olsa da zaman zaman hazan.

Yandıklarımı yazdım

Yazdıklarımı yaktım

Bir lal heceydim

Gülüp gülmemeyi dert etmede

Tutsak olduğum dikenlerime

Batarken içimdeki çocuğun elleri

Neşemi saklı tuttum sakilce

Kâh ediminde vefanın

Kâh kalbura çıkan sevdamın

Nakşettim en büyük acıyı

Rahvan kıyılarında ömrün

Sulh bildim

Dostlarımın nazını.