DÜŞLER HAFIZ

‘’Bu söylediğinizde bir yalnızlık var.’’(Alıntı)

Düş mağduru bir iklim olduğum ne malum, hafız?

Ya, aşkı körüklemediğim bir izdiham mahsulü

Neşem de çalındı ya sonunda

Aksayan ayaklarında şiirin

Bir gülümsemeyi mi esirgediniz yoksa benden?

Düşler, hafız…

Yalıtılmışlığımın eseri ve esiri.

Aşkı azat eden bakir bir cümle

Elbet peyda olan yalnızlığı da sürükleyen

Peşi sıra.

İhbar edilesi bir düşe konan son hece ve tek:

Aşk.

Yaz.

Varlığı bir lütufmuş aşkın, hafız:

Üzünç esiri bir redif

Az evvel kapı dışarı edildiğim o dik yokuş.

Varsam ne ki?

Hele ki yola düşmüşken bir kere

Ve azat edilmeyi bekliyorum hayattan sözüm ona

İhanet edemediğim düşlerime de kefilim hem

Elbette:

Ol, dedikçe Mevla’m

Yeşeren her çiçekte saklı gözyaşım

En azından susuz kalmamalı yerin göğün tasası.

Taş, olurum sandım çocukken, hafız

O yüzden yalanı çıkardım lügatimden.

Kaç bin yaşıma gelsem de

Sözcüklerim gönül tezgâhında

İbreti âlem

Yazdıkça çözüldü işte dilim

Ve koptu da zincirlerim tek tek.

Basireti bağlanmış nice düş:

Latife yapmakta da üstüme yoktur hani.

Azıcık hüzün mahsulü bir gülüş

Sevdalı gezegen

Nihayetinde kuruttuk ya sevgiyi ve iyiliği

Kolaysa çık işin içinden.

Kodu neydi sahi mutluluğun?

Yalnızlıkla iştigal bir g/öç

Aklın almadığı kadar acı ve serzeniş

Mazlumdan yana olmaksa vazifem

Mazlumun ta kendisiyim, hafız

En azından vicdanım ve alnım pür-u pak

Kalp gözüme ihanet edemem de bu saatten sonra.

Kolaçan ettiğim sessizlik

Sanırım uykularımda gezindiğim bir cennet

Ne de olsa ipliği çoktan pazara çıktı iblisin

Allah katında kabul göreceksem

Yola da devam hani Allah’ın izniyle

Sevmeyi öğreten kalbime ve hayallerime tek

Sahip çıkan:

Dünya gözüyle gördüm ya rahmeti

Asla da geri durmam sevmekten.