DÜŞ

Bir düşün sevgili bir düşün ki…

Hangi düş’tü kabrin sedası?

Bazen yitik bir kelamda yanan sönen semanın raksı

Aşka nakşeden

Aşkla heves eden

Bir düştüm ki yalnızlığın kuyusuna

İçine düşülesi semazen eteklerinde aşkın

Laleler olsaydı keşke tek boy veren…

Sükûnet diledim evrenden

Evrense sökün etti tek tek

Hicret akşamlarında koyu gölgelerin

Kaptırdığı kendini o kin fırtınası

Lakin sevdalı bir rakkaseydim ben:

Rengi pembe

Dıştan içeri dönen bir gonca

Sızılarımdan sızan aşk

İhya edilesi yüreğin metruk hecelerle valsı…

Ah, şarkılar gitmeyen kulağımdan

Solgun çehresi iklimin

Yaz demeye bin şahit gerek Haziran

Mahsulü bir düş’tüm ben

Düşe kalka seven

Düşmeden büyümüştüm oysaki

Oynak nameler değildi aklımı çeken

Oynak kimse benzemedim gitti

Bir ikrarsa süt liman

Bir rivayetse yürekten sızan

İmha edemediğim

Ah, o divane rüzgâr…

Göğün kapağı

Bense çoktan savrulmuştum yere tencere misali

İhanet edemezdim kendime

Yetim mizacım ne ki?

Başım dimdik ezelden.

Azıcık yağsam ne ki gözlerden gözlere uzanan…

Bir yaş bir savaş

Bir seviş ki aşkın ikbali

Nemrut gölgeleri kovmak illa ki

Hem mazlum hem masum

Bazen isyan yüklendiğim

Ah, saman alevi gibi yanıp sönen öfkem.

Ne de olsa başına buyruk bir yıldızdım

Kuyruğu çoktan kopmuş

Ve her kaydığımda gökte

Bendim benden dilek dileyen

Safi aşka itibar eden

Bir hüzünden çıksam yola ne ki?

Ben çoktan dolup taşarken aşk ve coşkuyla

Boynum sadece Rabbin katında kıldan ince

Tüm evreni alabilirdim karşıma aldım da

Sökün eden bunca yalan

İman gücümle dayandığım ve sürdüğüm sefasını

Ah, cihan beni benden eden

Aşkın şahikası ve şairi

Hüzün olsa da ritüelim

Gülümsemek en sevdiğim

Görünmezliğin de meali iken

İçime diktiğim nice ekin

Ertelediğim bir mutluluksa rücu eden

Nakşı özlem ve umut

Beşi bir yerde duygular hele ki

Fıtratta hazırlıklıysa dünden bu bitimsiz coşkuya…