DÜŞ KULESİ

Uyumsuz cümlelerden bir perde yaptım cehaletime

Aslımı unuttum ve unuttum yasımı

Tahayyül ettiklerime bir satır daha eklerken

Devingen ruhuma engel koydu hatıralar.

Naşında şiirin,

Ölü ve bedbaht dünlerin haznesinde

Yaftalanmış hacmime atıfta bulunuyorum

Zaman zaman ve…

Gerisi olsa keşke:

Bir nida dökülüyor şiirin dudaklarından

Perde perde bulutlar sarıyor şehri

İstanbul’un pervazında düş kulesiyim

Kız Kulesinde unutulmuş kalplerin adresi iken

Her şiir ve her şaibeli şair…

Bir gizemde atıfta bulunan edimlerim

Aslında kayıp yetilerim

Belli ki sarkaç kırıldı gittiğinden beri

Geldiğini ümit ettiğim her yeni günü

Değil mi ki

Sen bildim…

Tutanaklarda olmalı adım

Ve izahı olmayan bu masalın:

Derbeder kelamın titrek sesinde

Hangi aşkı şerh düşer ki

Yazmayanı yazan

Ve boşluğun işveli hüznünde

Her yalanı boykot eden bir hüküm niyetine

Evren bile sonlandırmışken

İçimdeki yetim ümitleri…

Sapır sapır dökülen her bir zerrem

Oysaki yenik düşen hep ben değil miydim

Hem de ezelden?

Ne olduysa oldu ve uyutuldu bu şiir:

Yalnızlığın kerbelasında

Yeknesak bir ruhun değil mi temaşası

Onca sır,

Onca yergi,

Onca debdebeli hüzün?

Hani baş tacı bildiğim özlemden yana iken

Közün biteviye acıttığı kelamı

Satırlar dahi yanarken canımın acısından.