DÜŞ DENİZİ

Nidada saklı seyri ölümün

Düş penceresi her geçici iklim

Şaibeli dansı yokluğun reveransı.

Mutluluk öykünüyor dünün kodaman

Kanatlarına konan büyüsüne vasat bir gölge

İri çeperinde ömrün

Hezeyan bürümüşse gözlerini matemin

Kuyruk acısı aslında her bilinmeyenin tehdidi.

Zamandan çaldık biz hayatı

Hayatı sunduk en vakur delil niyetine

Neşeyi saf tuttuk

Safça kandırıldık

Kanmayı unuttuk aslında ezelden

Şuuru kayıp şiirlerde yetişen öykü misali

Kahramanları kodladık biteviye.

Bazen mazlum bir prenses

Bazen kinayeli bir dönence

Bazen yorgunluğun ufkunda biten yeni gün misali

Rehin aldık günü

Günlerden gün seçtik

Uyumayı unutmaktı amacımız düş denizinde.

Bazen korktuk dizelerden

Zanları serptik insan kimliklerinin üzerine

Kendimizce yandık

Aslında çok hamdık, demekten tensiye edip

Varlıklarımız kadar büyüğün de büyüğüydük.

Z/aman idi elzem bir düş’ün perde arkası.

Ve öfkesi zuhur eden meltemden alacaklı

Her lisan.

Yine kendince gölgeden yana derdi

Âlimin, ihsanların menkıbesinde

Öykündüğü ne ise beşerin tecellisi.

Uyuduğu her an’a denk düşen öfke,

Kininden sızana kaşık tutan biteviye

Cehaletin rızası yenik düşerken

Bilginin tenine.

Yakası kavuşmaz asla

İki dirhem kaç çekirdek sürecek ki bu cefa?

Adından yana derdi kinayenin

Mevsimlerin ikbaline doluşan suretler

Zonklar başı göğün

Erecekmişçesine başın göğe.

Zıplarsın buluttan umuda

Zemherilerin nakşında

Üşümek neymiş anlarmışçasına

Her çatallı dilin zehrine banıp ömrü

Kanadıkça dikenlerin battığı oluk oluk

Deşenlerle yüzgöz olmadan

İçine akıtıp gözyaşını

Görünmezliğin kınında

Zafiyetler değil mi hiçliğin tecellisi.