DOĞUM LEKESİ

Lüzum üzerine, esir düştüğüme biat

Bir kehanet dillendiriyorum:

Zamanın miadına inat

Aşkın epriyen rahlesinde

Buz tutmuş ön sözünde şehrin

Balyalarca aşkı kıyıyorum hiç uğruna

Şahikası olduğum yüreğin de firarını

Kutluyorum.

Doğum lekesi şiirin

Çok şirin bir hale

İçimdeki bayat aryaların efsane dokusunda

Ben efsuni bir gölge

Kaptı kaçtı hangi aşksa

Çekilsin çok çok öteye

Ve umut deryalarında

Ve yosun tutmuş özlemlerin

Adam boyu yalnızlığına şerh düşüyorum

Şiir dilinde bir aşkın da inkılâbı

Belki de makûs talihin

Göreceli ihaneti

Surların dibinde sırlar saklı madem

Ak düşse de saçlara

Neye istinaden bunca vazgeçiş?

Köhne bir lahit

İçimdeki duvarda kurşunlar vızıldıyor

Cebi delik bir şiirin imgeleri

Kırıştırıyor

Rahmetin enginliğine müptela

Sır tutmuş aynaların

Ser veren yüzünde

Muhabbet tellağı adeta

O ürkünç gölgeler

Dibinde dehlizin

Firar etmiş bir bomba

İçimde suskunluğa boğulan

Çocuk kadar sıdkı sıyrılmış hangi şiirse.

Şehirde voltalar atan güpegündüz

Bir aşkı sonlandıran

Oysaki gecenin lanetine bürünmüş ortalık

Ve kaos süregelen

Hulasası devingen suretlerin

Yanlı yansız onca vazgeçiş

Tetikleyen hazanı

Oysaki kışın tam da orta yeri

Ne baharın neşesi kaldı içimde

Ne yazın esen gürleyen meltemi.

Firar etse de hüzün

Baş tacı bildiğim günbegün

Seyrine doyamadığım

Sefil gönlümün sükûnunu dillendiren

Bir niyazda saklı içimin dilekleri

Ben ki şerh düştüm ömrün arka bahçesine

Dumura uğrayan kaygılarımla uğurla beni

Unutsan bile canından önemli mi, azizim?

Ben ki şevk ile ölmeyi çoktan talep ettim

Rabbimin indinde bir kuru heceyim

Takriben okumadığım hayallerin

Son perdesine tanıklık eden

Bir garip serçeyim

Aksarken ayaklarım

İçimdeki mayın tarlasında

Şehit düştü benim rüyalarım

Kenetlendiğim kadarım

Belki de kardığım şunca düşte

El pençe divan

Ben yorgun ve meftun aşkın şeceresine…