BÜYÜK HARFLERLE SEVMEYİ SEVİYORUM

Ölü bir şairin kimliğini giyindim belki de:

Olmayacakların tahayyülüne yakın durduğum

O hezeyan ertesi çalkantılarım.

Bir rubai dillenen, sevgili.

Göğün iniltisinde susmayı dileyen bir acı kadar

Savruk ve tasalıyım:

İklim değişikliğine hürmeten

Zarif gölgemde miskin aryalarla

İçimin kuşlarına kurşun sıkan

Zalim yangının da kıvılcımı olmaya mahkûm,

Bedeli var ya da yok, diyebilmenin

Zincirlerini kıran

O mavi hüznüm…

Tembel ve görgüsüz bir kız çocuğu olsam keşke

Hatta zambakların ve aşkların solmadığı

Rüyalarıma eşlik eden Tanrıdan başka

Dostlarıma sarıldığım günler kadar

Yağan rahmete ettiğim şükrü de sonlandırmadan

Evren…

Yalanım yok ne de olsa yalanlara hep kandım.

Yankısı var ya da yok sözcüklerin:

Altı üstü yetim bir maruzatım.

Bir iklimde seyreldiğim;

Bir rüzgârı sahiplendiğim;

Yüreğin bacasına konan alıcı kuşlardan nasiplendiğim mi yoksa

İçimdeki denklemi örseleyen?

Mazi kadar yandaş bir feveran;

Öbek öbek heceler boy vermişken

Şiir kazanında,

Kazanım babına olsa olsa bunca hüsran.

Zamanım olsa keşke:

Keşke zemine yeniden serpsem çocukluk hayallerimi;

Üstüne basa basa sevdiğimi daha nasıl kanıtlarım ki?

Hala büyük harflerle sevmeyi seviyorum;

Alıntı mizaçlardan olmadım da

Ve kuruntu yüklü mizacımda

Belki de benim benden uzaklaştıran.

Haysiyetin indinde

Çakıl taşı serptiğim yüreğine ayrıca minnettarım:

İstifli yorgunluğum bil ki mübalağa değil

Ne de eksildiğim günbegün

Derken çoğaldığım her satırda

Pimini çektiğim duygularım allak bullak

Bu kervanda bir tek  ben miyim

Yangınıma körükle giden?

Devasa gölgelere şerh düşüp,

Çekin elinizi benden, dememenin mağlubiyeti

Aslında tüm olup biten.

Sevgi tarhında bir kıyamdan mütevellit

Garipsenen halkada bir miladı devirip

Kendimce yaşamayı arz ettiğim:

O sulu sepkende ıslandım ben:

Tam da elimi çekmişken hayattan

Hoyrat bir maziyi de sonlandırıp

Şaire özendim:

Beni öpen ve yeniden doğuran bir anne yüreği idi

Tüm mevsimlerde esen rüzgârı dindiren.

Aşkın çetelesinde bunca isyan ile

İnsan ruhunu doyuran nice acı;

Ellerinde dünyanın

Baş tacı ettiğim sevginin tek mimarı.

Ben ki; gocunduğum ne ise bana dair

Sehven oynanan bir sahne

Ve kök söktüren bunca zalime.

Hatmettiğim kadar hamd ettiğim;

Gıyabında bir satırın temenni ehli

Bir yürek kadar tembihli;

Tek maruzatım vardı:

Onu da sundum Tanrıya

Yeniden dirildiğimin mucidi hep içimdeki sevgi.

ŞİİRİN HİKÂYESİ:

Ruhun şad olsun, sevgili Süreya.

Kan görüyorum taş görüyorum

Bütün heykeller arasında

Karabasan ılık acemi

Uykusuzluğun sütlü inciri

Kovanlara sığmıyor

Annem çok küçükken öldü

Beni öp, sonra doğur beni.

Cemal SÜREYA