BİTİMSİZDİR KELAMIM

Esmer bir yalnızlığı var gecenin, ufkuna banılası rüyalar tam takır hayaller ve uçuşan perdeleri yalnızlığın…

Maviden mintanı, saydam yüreği

Dokunulmazlığın yanan külü

Bozguna uğramış demirden parmaklığım

Parmak aralarımda saklı

Kalemin ince zarif bedeni

Aşkın neşri

Varlığın nesri

Şiir olmanın şiir yazmanın keyfi.

Kayıp da düştüğüm zemin

İri adımlar

İri adamlar

İrisi gözümün

İnzivada geçen yıllarım

Taban teptiğim okul yolları

Yorgunluksa yularım

Aşkım ben

Neşriyim özlemin

Mıntıkamda saklı bir heyecan duyduğum

Sonsuzluksa içimde kalan ukde

Başı olmayan bir romanın son sözü olmaya aday

Başa aldığım hikâyeden arda kalan

Ardıç kuşuyum gecenin

Öksüzlüğüm bitimsiz

Mühür bastığım kalbim nefessiz

Bense bir ömür sevdiğim kadar pervasız

Ve işte geldim sona.

Oylumu mevsimin

Obruğu yüreğin

Olur olmaz acılar depreştiğim

Dar uzun koridorlarda attığım voltalar

Esen rüzgâr

Yâd edilesi ömür

Çapraz ateş altında kaldığım o devasa hangar

Ve işte serpildim ileri geri konuşanlardan uzak

Rabbime yakın ve aşka tutsak

Hazan mahsulü sözcüklerim

Temmuzun yakıcı güneşine serilmiş

Bir havlu gibi kendi içimde kuruduğum.

Bir içimlik değildir yazılan

Bir ömürlük olsa bile nice noksan

Dile gelmez çok şey

Aşkın eşref saatinde tutulan güneş gibi

Gün yüzlü bir seyyah

Unutulmuşluğun rotası ve verilen hüküm

Nicedir hasretim kendime

Haset olanlara yok sözüm

Irkı olmayan yalnızlığımla bazen kördüğüm

Bazen koptuğum dünüm

Delişmen yürek teftişte

Dalışa geçtiğim denizin rengine tutkun bir sözcüğüm:

Adı insan

Varlığı noksan

İhya edilesi ne var ne yoksa

İmha edemediğim hatalarım

İfa ettiğimden öte duygularım

Bir mizansen içinde saklandığım

Miadı dolar dolmaz lakin

Umuda vakıf olduğum kadar bitimsizdir kelamım.