BİR IŞIK OLUP DA DÜŞ ÖNÜME

Tembel güneşi ıslıklıyor sevinçlerim;

Böğründe yalnızlığın

Bir çift kelamı yutuyorum su niyetine.

Doyumsuz gölgelerden kaçarken

Aklım ermiyor ansızın gidenlerin terk edişine.

Mazlum bir şiir mi olup da kanmalıyım?

Kanamalı dualarımda,

Tutuklu kelimelerden alamazken başımı

Bir nida sırnaşıyor yarım ağız

Mutluluk dilendiğim bir öğle üzeri.

Baş veren umutlara ekiyorum gözyaşlarımı;

Kuruyan dudaklarına şiirler seriyorum

Yalpalayan yalnızlığın hesabını

Tutarken,

Bir mucit imge çelme t/akıyor düşlerime.

Bu ne perhiz bu nasıl bir sevda ki;

Aklıma düşen üşengeç umutları

Tırmalıyor arka ayaklarında

Göğün arşı alaya eren başıyla

Sureler dilleniyor

Bir teneşir vakti:

Ah’ların hesabını tutarken

Titrek ellerinde her seyrüseferin

Kımıltı esiri bir durgunluk hasıl oluyor:

Varla yok arası bir şehrin ve şiirin müdavimiyim:

Yalpalayan her hadisede

Ben, bir hadis olmasını temenni ettiğim

Her yalvarışımda Huda’ya

Dar cepheli kâbuslar balta vuruyor satırlara:

Neyin günahı, demeye korkuyor

Sığınıyorum hayallere:

Aşkın kıyama durduğu her reçine dizeyi

Aşka banıyorum;

K/atıksız sevdiğim kuşpalazı

Ömrün sonlarına eriyorum kendimce

Ve eriyor tüm benliğim.

Varlığın tufan bildiği her vazgeçişi

Sonlandırsın diye Yaratan

Sahillerin bodur tenhasına

Bilmukabele diyorum bir gelincik daha

Solarken

Umutların balyasında köreliyor yetilerim.

Zamana yenik düşmedim madem ve

İrkilmedim de her acıyla

Yuhalanan hecelerin esefle sunduğu yalnızlık kadar

Sıradan olmadı benim düşlerim;

Her düşüşte sobeledim rahmeti

Göğün kıyısında bir çay demledim sakin

Ve huzurlu bir ömrü niyaz ettim çaresizce:

İşkillendiğim her gölgede

Mefhumların gazabına uğradım;

Reçetesi olmayan sevdanın elyaf sessizliğinde

Bir umudu daha doğurdu gün ışığı.

Pervazında mükellef olduğum;

Sanrıların tetiklediği

Müdavimi olmayı reddettiğim mutluluğun

Kölesi olanları seyrettim usulca

Diledim sadece bizim için;

Biz olmayı unuttuğum mazi için;

Vaktiyle sevdiğim her düş için de

Taziyelerini sundu bilinmezlik

Ve öksüz kanatlarında şiirin

Bir dua bildim her geçen saniyeyi:

Yoksunluğun kenetlendiği o sevda dehlizinde

Bir ışık olup da düş önüme diye.