BİR D/OKUN BİN AH İŞİT

Hangi düş’ ün sancağı idi, asılı kaldığım göğün duvağında saklı yalnızlığın kırık tekeri:

Hamt ettiğim kadar arz ettiğim

Sözcüklerin kefeninden taşar hicvi şiirin

Kurşunlar seker kurşun ağırlığında özlemin

İndinde bir renk bir örtü bir övünç

Şerh düşülesi mısralardan ödünç

Aldığım imgeleri bir bir kundaklar yerküre

Aşkın ihtiva ettiği özlemin

Önlenemez hüznün

Devindiği bir karedir ulaşılası yeni günün

Öğretisi

İnzivada geçen ömrün kalitesi

Varsın sarmalında düş sağanağının

Kundaklansın varlığım

Tası tarağı toplayıp da gitmenin zamanı çoktan geldi madem

Matemimle izini sürdüğüm

Mabedimin kırık kapısından firar eder gönlüm

Bir d/okun bin ah işit,

Demekten ötesi sözcüklerin

Yuvarlandığı şu dik yokuşu

Tembihlediği kadar iç sesim

Şiirin yaldızlı yıldızlı bekası

Mehtaba âşıktır şairin yaralı yüreği

Kapıp da koyuvermeden kendini

Kazancı olsa olsa rahmetin enginliği

Yüzümü saklı tuttuğum kadar duyduğum İlahi Aşkın neferi

Bir salkım üzüm gibi debelendiğim bağın bekçisi

Elbet aşktır ölümün arifesinde saklı

Şairin aralıksız ödediği diyeti

Nasıl ki yaftalarla sarılı benliği

Yanan kor

Yanaşan ölüm

Yâdı dünün

Yandığı yaktığı kadar ömrün

Bitimsiz nüansı

Bir hiciv değildir her şiir

Her şiir sıradan hiç değil

Şair ki hemhal

Olduğu kadar yalnızlığın iştigal

Ettiği hüzünde bulur kendini

Yeniden kaybetmek kaybolmak adına

Elinde kalemi adeta sihirli

Bir değnektir Rabbin yüzü suyu hürmetine

Dibini gördüğü kadar dünyanın çivisi

Çıkmış olsa ne ki:

Çivilendiği kadar şair kırık kalemine

Huşu içinde yaşar ve yazar

Akıbeti belli olmasa ne ki?

Akan yaşın yakan tuzunda saklı

Nice rüya nice hayal

Gözü kapalı sevmelerin ötesinde

Dinmez asla şairin içine ters esen rüzgâr…