BİR B/AŞKA YÜRÜYORDUM

Bir b/aşka yürüyordum bu gece en çok sessizliğin neferi kurşuni ömrün akça pakça deryalarında süngülenen bir rota gibi bir nota gibi…

Ah, o kaykıldığım zemin

Muhterem bir aşktı madem

Ettiğim yemin

Ses etmeden sevmenin mucizesi idi işte.

İşkillendiğim gün ve gece

Muzip bir çocuğun dağınık saçlarında

Uçuşan sözcüklerim ve ben,

Kelebek misali sindiğim,

Geceyle yüz göz

Aşkın örtüsü ve örüntüsü mevsimin

Gıyabında yalnızlığın

Darmaduman olmuş yerin göğün

Neresine sığardım ben, söyle…

Makul olmayan bir harita

Yolların sana çıktığı

Benimse işin içinden çıkamadığım

Ölümle dans eden bir kuş gibi çırpındığım

Gideceğim bir yer de yoktu hem

Hemhal olduğum zifiri yorgunluğun

Kıyamet öncesi son bir vaveyla

Sevdikçe içime dolanan o kördüğüm

Lakin mazbut bir yüreğin de peçesinde saklıydı sevgim

Asla ve asla söyleyemediğim…

Bir belde ise içimde gidip geldiğim

En çok en çok kendimden gitmekti benimki

Gel gör ki;

Sırtını sıvazladığım o sefil çocukta mıydı da hata ve özür…

Tasnifledim yeri göğü

Yürüdüğüm bir b/aşka örtü

Sınandığıma binaen

Gıkım dahi çıkmamışken şu sefil ömrün

Öğretileri:

Mecazi bir aşksa bu

Mimarisi özlemin de sarmalında

Tüten başımdan

Ah, ben ve türeyen acılarım

En haşmetlisinden bir disiplin ile sıraladığım

Tüm emirler tüm yükümler

Bir emir eri iken içimdeki sevda

Yalnızlığın kırbaçladığı şu metruk yolda

Hali hazırda solabilirim da bu aşkın hükmünde.