BİLMECE

Zor bir bilmeceyi sahipleniyorum,

Lades demenin inkârında

Yalıtılmış bir rakam kadar iddialı

Bir sanrıyım belki de.

Göğün mavisinden uzak bir halka;

Döşemenin dibinde bir leke

Layığı ile yaşamak adına

Usulen sevdiğim kabrime

Sunduğum taziye.

Mahşere yürüyen defolu bir fani:

Aşkın allak bullak eden tezahürü

Yine mimlenmiş;

Yine muma dönmüş

İçimdeki pervane

Göğün de tek şahidi

Kursağımda takılı o tek hece.

Lanetin sihrine vakıf

Aslında şerrin hayra yorduğum izleği:

Tembel teneke diye bağırmak aslında

İçimdeki tek dürtü

Kendime yönelik bir ok’u

Ellerimle sapladığım yüreğin külfet bildiği

O geniş mezhepli hüzün

Belki de bakir bir cümlenin nezaretinde

Kıyıma uğramak kadar anlamsız

Zarların yek geldiği;

Tek mertebe,

İnsanlığın ve sevginin ifşası.

Ne gam, ölsem:

Mücbir sebeplerden sevilmediğim

Nasıl da aşikâr

Ben ki;

En nankör ve bonkör gölgenin dibine düşen

Yeşil benzeri bir göğün

Maviye çaldığı mı?

Sonrası kavuşmakla gitmek arasında

Devinen bir mısra

Yüreğin attığı her hece

Şiir tadında öykündüğüm

Masallardan düşüp de yola

Düşen yüzümden bil ki;

Asla değil bin parça.

Ben müridiyim aşkın;

Zamanın deştiği ayak izimde saklı

İçimdeki şifrenin

Vakur çehresi

Doğanın da hediyesi

Şaibeli ömürlerden

Düşen payıma.

Akılsız bir sevda madem;

Aşka dair kime etmeli ki sitem?

Mevcut yörüngemde

Ay kadar ışıldak bir terennüm

Yıldızların soğuk varlığından kaçıp sığındığım

Güneş kadar da sıcak bir hutbe.

Şimdi soyalım katlarımızı:

Maskeleri yırtıp

Bir kez olsun solalım gün ışığında.

Kinayeden arınmış ruhlarımıza

Çeki düzen verip…

Gerisi Allah kerim:

Beyhude bir yürek olsam bile

Demlenmek değil mi,

Her derde tek çare?