BEYOĞLU’NDA (24) BEYOĞLU AŞK’INI RÜTUŞLAMA ZAMANI

Karaköy’ün Haliç tarafı,

Tahta masamda

Ekmek arası balık yerken,

Artık

Soğan kokmaz ellerim

Neden.

Uzaktan

Süzülüp gidiyor

Hüzün martıları.

Bir bakın maziye,

Şimdi olmuşuz bir yabancı.

Tünel’e çıkmadan önce,

Ağır ve aheste

Zamanın arkasına saklanan

Galata Kulesi;

Sesini soluğunu çıkarmaz.

Bizi, bizden başkaları

Asla anlayamaz.

Tünel;

Yaşamın Yorgun ayak sesleri,

Yine başını ağrıtmaktadır.

Tarifin de pek zordur.

Hatıraların yanık kokusunu,

İstiklal Caddesi’ne savurur.

Bunlar da neyin nesi.

Renkler etrafınızda cıvıl cıvıl;

İstiklâl Caddesi, Oda kule,

Markiz Pastanesi.

Smokinleriniz pek de yakışıyor,

Yaşlandıkça,

Kokoniklenme

Galiba en geçerli akçe.

Ya

Haçopulos Pasajı;

Kader ona küs,

O kadere.

Terk etmiş

Mevsimler ve günışığı.

Yok bi tanıdık

Kesmişler selam sabahı.

Galatasaray Meydanı;

Beni benden iyi tanırsın.

Bir gün çökeyim yanı başına da,

Yaz çileli  biyografimi.

Eski Çilli Sevdiceğimden  hiç bahsetme.

Bırak

Asılı kalayım, yüzsüz zamanda.

İstemem renkleri, neon ışıklarını.

Ve de

Boşu boşuna geceleri meşgul eden

Sahte duyguları.

Kaymaklı burma kadayıf lezzetindeki,

Gecelerim- gündüzlerim

Manevi değerlerimizle dopdolu,

Çocukluk-gençliğimi arıyorum

O eski arka  sokaklarda.

Tanıyan – gören- bilenden bir haber

Bu çok şeylere değer .

İşte Taksim Meydanı;

Çek git buralardan Dursun;

Gecenin geç saatleri

Tramvay Durağı bile,

Kabullenmiyor seni.

Anılar komada,

Düşünceler bitkisel hayatta.

Cumbaların arkasında fosilleşmiş;

Eski Beyoğlu Aşkı’mı,

Artık Rötuşlama zamanı…                       (8.9.2010 — 8.Şiir Kitabımdan)