BEDENSİZ KALMIŞ RUHA TASVİR Mİ GEREK?

İkilettiği bir lanet çöreklendi hazneme

Göğün tıklım tıklım boşluğunda

Yol alamadığım bir mavi

Resmin hazinesi adeta

Kaybolmuşluğun rüştünün t/aştığı bir sahil

İç acılarında top yekun hasret

Kanamalı yüreğin vebali çökmüş bir kez üstüne.

Lanetin gecenin seyrinde

Gümüş renkli bir ç/ağlayan

Aşkın utkuna tütsüler yakan yalan dolan

Bitimi ömrün varsın tasalansın anbean.

Hanesinde yılgı var ölü mevsimin

Bir de ölü çöp toplayıcılar

Geceye isyan çıkaran bir diri lahza

Göğün kemendi kopup da

Aşk ve hüsran baş başa kaldığında.

Her sicim her mevsim ve her im

Devasa lanetin iz düşümü

Ne kirli sesi ölümün

Ne de kinayeli fanilerin sür git hasreti

Kavuşulmazlığın indinde

Kaçık bir suret

İnsan demeye bin şahit gerek.

Anıp da geçmişi irkilen bir beden

Bedensiz kalmış ruha tasvir mi gerek?

Hele ki şakıyan seslerin muzip tınısında bir var oluş

Hükmeden Tanrıya bir serzeniş

Kafirin dizlerinde ölü metinler

Kinaye karan gün ve gece

Aklanmaya ne hacet?

Defteri çoktan dürülmedi mi?

Bir hengame ve bir kopuş;

Bir sıfat daha lazım

Bunca latife fazla gelir doğrusu

Her izlekte saklı hatıralar

Dünün örtüsü düştü mü bulutlara

Göğsünü geren bir melek.

Görünmezliğin sarnıcında kutsanmış bir menkıbe

Azla yetinmeyi nasıl da öğrenemedi insanoğlu

Bir de eğri oturup eğri konuştuğu

Yalanların zikrinde bir sunu

Baş aşağı edilmiş ruhun kayıp tapusu.

Zanlar ve de sürüklenirken peşi sıra öznenin

Gizli olması değil maksat

Gizlediği hayalleri.

Her aşkın sonunda illa ki hüsran

Bir sancılı telaffuz adeta

Verilen her peşin hüküm

Dibi kara lanetin

Seninki benden kara, misali

Ödlek bir tasvir

Yarım ağız sevmelerin kayıp haysiyeti.