BABA HASRETİ

Ölümü irdeleyen bir düş değildi ki düştüğüm boşluk varsa yoksa vaveyla yüklü bir sağanak elbette aşkın muhatabı ve özümden akanla sözümü de katık yaptım mı şimdi şiirdir düşen yüreğimden belki de düştüğüm gözünden ahvalimin içimde patlayan mısır taneleri gibi başımı gözümü çarptığım saklandığım hücrenin de duvarları.

Bir sırra sığındığım.

Bir şıktı azımsanmayacak

Ruhumun sıkışıp kaldığı o dehliz

Hayattan intikam almak ne kelime?

Hele ki yaşamama müdahale eden bunca hicivle

Yüksek tuttum mutumu

Kan çanağına dönmedi gözlerim

Parlayan yüreğimin de eşlik ettiği bir rüzgar

Saçlarımda asılı kalan nem ve ihtar kadar.

Elbet kendime yüklendiğim

Sebepsiz de sevmeyi bildim hem

Sebepler yağdı sonra ruhuma

Ruhumun katmanlarında ne çok satır

Kaç katırsa eşlik eden

Belki de bir yatır mahiyetinde.

Himaye eden kayıp ruhlar cennet

Andığım

Ar bildiğim

Arşınladığım hayaller

Aşkın mukozasında eriyen yetim benliğim

Aşka meylettim bir ömür

Başım erdi de göğe:

Aşkın şafağında

Yalın bir yoldu adımladığım.

Bazen adımdan ayrı düşüp de

Yaşlarla ç/ağladığım

Oysaki gülmekti bana yakışan

En çok beni seven insan

Uzağımda ırak evrenden

Saklı tuttuğum coşkuyu onunla pay edemediğim

Baba hasreti yalnızlığa katık.

Şiir başlığına dahi sığamadığım

Taştığım kabımdan

Aşk idi madem ırmağım

Ummanlar kadar geniş yüreğimde

Ağırladığım düşlerim

Ürkünç coğrafyalardan firar eden insanlar

Baş aşağı edildim mi?

Ne gam ne gam

Hele ki yalnızlığım makbulken Allah katında.

Şimdi savıyorum sıramı

Serden geçtim de ya yardan?

Kanıksanası zor bir hayal lakin

Yorgunluktan zerre yok

Sevgi iken muadilim

Sandığımda saklı vecizelerim

Rahmetin yağdığı her anda saklıyım.

Satırlarım mı?

Sandığımdan dolu bir sağanak

Sandığımdan taşan aşkla hemhal

Kalp gözümle selamladığım tüm cihan

Yokluğuma da alışacaklardır zamanla

Var olduğuma hükmeden ne mi?

Elbet saklı Mevla’nın indinde.