AŞKIN FİRARI

Ölü iklimin mahzeninde düş bezginleri…

Düş simsarları;

Düşlerin dahi düştüğü gözlerde saklı

Tutulası aşkı ve rahmeti sunarken ellerimle

Göğün de metanetine takılı gözlerim

Etmeye fırsat bulamadığım hangi yeminse

Düşüp de yollara başım düşmeden yana

Konakladığım nice yürek:

Azat edilmeye biat

Sözcüklerden çektiğim dilin belası bir farkındalıkla.

Mutlak bir zincir,

Esaretin kenetlendiği

Aşka sadık bir titreyiş

Elbet duyguların firarı.

Gönül ehlidir her muradı madem yanan…

Benlikte saklı kaygıların da idamı,

İfşa etsen de etmesen de

Belli belirsiz bir gülümseme

Aşka hükmeden kaderin yüzü suyu hürmetine

Bahşedilen o minvalde

Göğe konuşlu bir sandık

Eklem yerleri de kopuk nice duygu

Şiir vasfında mıntıka.

Yüreğin yorganı o mavi tebessüm

Görünmezliğin indinde

Sıra dışı bir minval

Sükûn yüklenmiş kaderin de kalan son dermanı

Tetiklenen bunca şiir

Bir rutinden firarı aşkın

Bir de idam sehpasına konan kör kurşun misali

Oysaki ölmeyi nasıl da dilerdim bir zamanlar.

İçinden geçtiğim dehlizde saklı madem

Bunca közün de ihbarı

Safsatalardan uzak durduğum kadar

Mutluyum ben yangınımla

Üstelik işinin ehli bir meczup bir mazlum.

Körelen bir nota

Rivayet mensubu oysa kaçan gözlerimden

Baş koyup da fermana

Yan çizdiğim bir renk varsa yoksa

Elemin intikamı yazmaya durduğum şiirden

Çalmadığım ne kaldıysa geride,

Gözbebeklerime itibar etmesin de hani teselli

Babında bir sezi yürekten kayan

Bazense yolları yakın kılan

O rüzgâr

Sevişen dalların yapraksız muhabbeti

Kuru gövdesiyle asırlık çınarın itirafı.