AŞKA ZİMMETLİ

Hatırşinas bir yükümlülük

Pervazında seyrin

Aşka zimmetli adeta ölüm.

Kavuşamadığımız kadar açıldığımız enginliğin

Sure tadında sunumunda huzurun

Kayıp varlığa hikmeti

Sağır bir şiirden bile alacaklı

Tapusunu üzerimize geçirmişse zulmün.

Istırabı dillendiren şahika

Gök gözlü metanetin sahibi hep seven bir anne.

Kebirlerin kibrine yenik düştük

Destursuz sevgileri mi saldık yokuş aşağı?

Bir terennümden mütevellit

Güğümleri sözlerin

Sonrası muğlâk

Devinen zengin zümrenin

Solundan kayıp geçen yıldız şiirin

Sağında med-cezir etkisi yaratan yaralı fıtratın.

Bir husumet tüm olasılık

Garip bir tahayyül yoktan var eden değil mi ki Tanrı.

Hadi, geçelim gidelim gecenin ziftini içmeden

Hadi, azıcık daha sevelim içimizdeki yalnızlığı

Bir de muhbir imler derleyelim

Şiirden çalıp çırptığımız bunca duyguyu

Pelesenk yapmışken ceylan yüreğe.

Sondur umudum sondur muradım

Son dediğin O’nsuz neye denk düşer varlığım?

Tekerinde yılgının

Hayatın küpeştesinde sanma ki

Her dem düğün dernek?

Hangi metaneti ıskaladık da

İmdadımıza yetişti melekler?

Hangi sureyi fısıldadık da

Aşka bağdaş kurdu vasıfsız meziyetler.

Şimdimizi sonlandırsak mı ne?

Dünümüzü öğütsek bile neye çare?

Arsız bir şarkıdan nemalanıp umudu

Göğe mi kuracağız içimizdeki hezimeti,

Belki kubbenin soluğu kesilir

O yetim çocuk ölünce.

Hangi yandaş?

Hangi yoldaş?

Delik deşik ruhun kambersiz sunumu

Defteri dürülen yeknesak kelam

Aslımıza dönük yüzünde

Yarı baygın bir telaş

Adı olmayan bakir bir şiirde

Top tüfek hazırız ölüme.

Ne şehidin ne şiirin hakkı ödenir

Yeri geldi mi vatan için nasıl da ölünür.

Bağnaz bir acı olamaz yekten sebebiyet

Sudan bahanelerle

Ölümü dindiremez içimizdeki hale.

Kaydı kuytu yok madem merhametin

Sevip de temenni edelim ezelden

Muhbir bir cümlede

Basireti bağlanmış neşede

Yeri geldi mi suskunluğun cephesinde

Yâd ederiz geçmişi aşk niyetine

De sonlandırırız her acıyı

Şevki, umudu elde bırakmadan.