AŞK OLSUN SÜREYYA AŞK OLSUN

Kırık bir fincan dolusu ihtimal, Süreyya

Dik yokuşların dik başlı kadını

Ah, o vaveyla içimde saklı

Muzip yüreğimle teftişe çıktığım illa ki aşk:

Aşk olsun, Süreyya aşk olsun

Varsın bağdaş kur yalnızlığıma

Muhatap olma yeter ki yuvasız kuşlarla

Hem benim yüreğim yuvadır

Yuvarlanan acılardan ördüğüm kelam, Süreyya

Yalnızlığın da dik alası

S/üzülen yaşlarımdan sor beni

Sor beni aşktan, Mevla’mdan

Bir düş çukurudur içinde yalpalandığım

Aşkın da sarnıçlı hâkimiyeti

Rengimle müptelayım ben illa ki

Pembeyi dillendirir yanaklarım

Gamzelerinde özlemin

Ah, Süreyya, ah.

Görmez misin gölgeler oynaşır?

Hüznüme müptelayım, Süreyya

Yaş tahtaya bastığım her öğün

Sanır mısın ki severek doyarım

Ne gam Süreyya ne gam:

Sevilmek olsa olsa dile gelmeyen maruzatım

Bir de dikip gözlerimi yollara

Yol olup da varamadığım sana

Beylik değildir benim yüreğim

Boydan boya boyadığım duvarlar:

Ah, o duvarlar ördüğüm, Süreyya:

Ya sen ya da hiç kimse

Yeter ki alay etme kimsesizliğimle…

Sızdığım her şiir vakti sevmekten yorgun düşerim hem ben

Sızlandığımdan fazladır acım

Açamadığım içim, Süreyya

Dik başlı mizacımla kandım ah, kandım sana

Sen ki anmazsın adımı

Adlandıramadığım bir masaldır benimki.

Göğün varisleri

Yeryüzünün de kavisleri

İçimdeki sızının da vasisi ah, sen

İçimde simli ipler takılı ucunda binlerce üzgün kukla

Kükreyen sesim ne ki Süreyya…

Bilmez misin gelmez iki yakam bir araya

Yeter ki ses eyle Süreyya:

Şu sessizliğin yok mu seslerin en gürültüsü…

İpe sapa gelmez değilim ben

Lakin sallandırdığın yetmedi mi o darağacında

Yanık kelamın ucu

Yadırgadığın ne ki, Süreyya?

Yadsıyamayacağın kadar severken seni…

Sus o halde Süreyya

Bunca kırdığın yetmedi mi…