AŞ ERDİ ŞİİRLERİM

Şimdi içimin ikramında sonlandırırım tüm sözcükleri

İrkildiğim iklimler yüzümün karası

Şahit olduğum vazgeçişler

Elbette içimin kaderi.

Öykündüğüm ne gölgem ne dünüm:

Ne vardım ne de gücüm yetti iklimleri

Değiştirmeye.

Sus, dedim:

Sus payı idi verilen hüküm:

Edimlerinde ömrün ne öldüm ne güldüm.

Çığırtkan mizacı ile deyimlerin

Samandan şiirler ördüm.

Güldüm: kendime.

Acıdım biteviye:

İçimde kurumak bilmeyen o ırmakta

Nasıl oluyor da yüzüyordu kâğıttan kayıklarım?

Aş erdi şiirlerim:

Besledim hece hece.

Dirildi ölü bebeklerim

Oysaki bendim

Bir çocuğa öykünen.

Bendim, şiirlerden sureler diken.

Bendim,

Bensizliğin tezahüratında

Beylik kelimeleri sopadan geçiren

En acımasız öğretmen.

Sivri dillerin mizacına yenik düştüm:

Evrildim zamanla

Eğilip bükülmeden hayata yüz sürdüm.

Derdim, tasam ne miydi?

Ne sordular ne de dert yandım

Ansızın

Seğirten bir imgeye takılıp da gözüm

Gözden düştüm hece hece.

Varlıkla örtüşen neydi?

Hangi bedeldi

Sırf yazmanın rüştüne erdiğim?

Hangi kıyımda,

Hangi ritüeldi sonlanan?

Töhmet altında bir hikâyeyi

Sırf sevdiğim için

Tuttum ezberimde.

Kaybolan mısralarda

Adaklar adadım

Dilek ağacımı budamışlardı oysa.

Devrildiğim değildi devirdiğim notalar:

Şarkıların hikmetine ermedi akıl sır

Kırdığım potlarla

İçimdeki ağacı bile devirdim:

İstenmediğimle iştigal bir rubaide

Sormadım bile ne için.

Sonsuzluğa kucak açmıştım sözüm ona için için.

Zaafların bir no’lu tanığı

İçime postaladığım yüreğin her daim kanatıldığı.

Son kezdi söz verdiğim.

Söz verdiğimdi son kez yaftalandığım.

Kanadığım kadar kanatmadım oysa.

Kandığım kadar da kandırmadım.

Müdavimi idim madem aşkın

Bir şiirdi mizacım

Gün sonunda noktayı koyduğum

Hâsılatı hep mi hüzündü hayatın?

Hep mi yangındı

Ağaran gölgemin düştüğü?