ARKASINDAYIM GÖLGEMİN

Derin bir kuyunun sarnıcı…

Susuz vahaların yargıcı her şahit tutulası

Şiir ve benzeri bir iklim

Öykündüğüm değil aslında

Övündüğüm dünümde kazılı

Adımın ilk hecesi.

Tek hecemle vakıfım ömre:

Gülsem taş mı yağacak başıma?

İrkildiğim o dehşetengiz kahkahalar

Savsaklandığım labirentte

Peyda olmuş şaibeli yokuşlar.

Neyden ibaretiz?

Neyle iştigal?

Yüreği perhize soktuk sokalı

Sakındığımız da mı lanet bir düş?

Azıcık mutlu olsak kim ölecek acısından?

Acımızla yaşadığımız da mı yalan

Kıvrandığımız bu mütereddit dehlizde?

Sorular zar tutuyor madem

Azıcık matemle örtünsek,

Azı karar bilip çokça sevgiyle

Deşsek hulasa çukurları.

Kim çıkarsa oyundan

Düş beyazı bir ebe;

Kayıp sarkacın bedeli de mi insan?

Bir de neferi solgun bir çiçekse:

Hani, adımdaki o tek hece ile

Saklandığım büyülü mahremimde

Sormadan kimselere

Yolumu bulsam

Aşkın İlahi sunumunda

Yol olsam gonca olsam

Sonra da solsam aşkın çeperinde

Bir tek beni O duyarken.

Şaibeli ve ırak yüreklerde kayıtlı değilim madem

Hörgücü mü rahmetin

İçmeye doyamadığım bunca şifalı niyazı.

Sehven öldümse kime ne?

Bir de zabıt tuttuğum mevsimin

İlk yağmurunda kuşağımda takılı bir suret

İçinde kah gülen kah ağlayan

Nazlı bir bebek misali

Elimle dokunduğum

Genelde unutulduğum bir köşede.

Lahzasında uyutulduğum;

Döngüsünde süründüğüm;

Sevip saçlarımda gezinen

Kelebek ruhun güncesinde

Sadece şifahen

Nazı niyazı dünde bırakıp

Közünde yarınların dibi de tutmadan…

Gölgeme sorun beni bulamadığınızda

Her söylediğinin de arkasındayım

Ben bende saklıyken.