ALARM

Bir sonu dillendirebilirim

Belki bağlaçların uzadığı yolda

Bağlayıcı bir sır sunabilirim

Şerefle yüklendiğim yaşamı sunmadan kadere

Ölüm de çalmazken kapımı

Ben ki

Mengene düşlerde hep ramak kala

O meçhul sona

Kurduğum saatin alarmı

Kapımı vururken;

Nerede kaldın, diye.

Sonlanan mizacında hayallerin

Kuşağımda bir delik daha açarım

Ve içimdeki dağları bir bir sererim

Yüreğimdeki boşluklara

Elemle zuhur eden mutlu yüreğimi

Kaybederim günün birinde

Sevdiceğim bir düş dayanıp da kapıma

Ben bedeller öderim

Damıttığım ruhumun paslarında

Boyalar sürerim saçımın aklarına

Kurduğum değil yıktığım dünyama

Taziyeler gelir sağdan soldan

Ruhuma basan afakanları

Sonlandırsın diye ahir zaman

Zum yaparım içimdeki benekleri

Ve büyürler de büyürler.

Sonramla iştigal

Beyhude bir terennüm düşer dudaklarımdan

Kan çanağı olmasa da gözlerim

Ferime yenik düşer güneş

Zaman bile kalıbındaki maniveladan

Almazken gözlerini şiirlerden,

İçimdeki kuytularda kurtlar ulur da ulur

Ulu bir dağın indinde

Belki nazenin yürekte

Aryalar söyler içimin kabadayıları

Lafla peynir gemisi de yürür

Hayat da geçer öyle ya da böyle

Lakin son bulmuşken

İçimdeki kazanın ateşi

Soğurum ben hayattan ve kendimden

Ve aşka banarım son satırlarımı

Sanki o gelecekmişçesine.

Beklerim de sonlanmam;

Severim de gamlanmam;

Susarım sonra içimin efkârında

Gemiler geçer

Sirenler çalar

Gelsin diye yollarına serdiğim kırmızı atlasım

Belki en pejmürde gölgeyim

Çeperinde yanılgıların izdihamı

Ben ki kıyama durduğum her infilakta

Aşka boyarım yeryüzünü

Kimseler görmese de isterim ki;

Sadece o görsün içimdeki fırtınayı

Ve dindirsin bir gün ansızın…