AKŞAMIN, ÇOCUKLAR.../ONUR CAYMAZ

AKŞAMIN, ÇOCUKLAR...

böylece yüzüne bir dal çizerim 
güzün uçurtması kuşlarla 
konuşurken çakıl taşlarına vurur 
sesinde suyun zamanı... 
zaman, suyun kalbindeki çocuklar. 
bak, daralan ölçülerde bir şey var 
büyüyen anlamlarda çoşkulu uyum 
farklı bir hatıra, 
o yeşil küpelerle baktığında 
sırmalı düş aynalara... 
bildin mi onu? 
geceleri kar altında büyür 
ağlar hep mavinin yazgısına 
seni ilk o renkte gördüm ben, 
batmış gemi armalarında, kartpostallarda 
böylece gökten yüzüne küs düşer 
utançtan kızaran üç elma 
olgun bir üzümdür mesela konuşsan 
sussan bir narın ilkgençliği 
kararan pazarlarda hamaldı çocuklar 
bak sezilen duyguda bir şey var 
meşeden fıçılarda saklanıyor konyak 
böylece bir bakmışsın sarnıçlarda 
akşamları ağırlayan çocuklar 
küçücük bir ricadır! 
ne olur bir on gün kadar elin elimde kal. 
  
gülerek yüzüme bakarken 
tedirgin oluşum umurumda değil 
karakollar değil, borsa tatilleri, aşk şiirleri 
tüm çizgilerde hastalıklı bir yan 
boşver, dudaklarınla göğsüme mızıka çal 
  
kıskanmalar yan flüt alınganlığım keman 
bak, kayalıklarda hırçın kıpırdanışlar var 
kandillerin altında susamlı bir uyku 
yani beşbin yıl kadar yüzün yüzümde kal 
gemilerde karanlığı ezber eden akşamdır çocuklar 
senin o karanlıktan birkaç yıl alacağın var. 
  

Varlık, sayı 1192, 0cak 2007